Schilderij; made by Anne

Hier 2 links naar tv-programma's over kinderloosheid:

Kruispunt, 19 augustus 2007

KLIK HIER 

Schepper en Co

13 december 2004

KLIK HIER 

Lege handen

Ik kwam met lege handen
ootmoedig voor Hem staan
en met een blik vol liefde
keek Hij mij vriend'lijk aan.
Hij nam mijn beide handen
en vulde ze geheel.
Een wondere berusting
en vrede werd mijn deel.

Gegroeid naar een volledig
vertrouwen in Zijn kracht,
gaf ik mij aan Hem over.
Ik wist, Hij hield de wacht!
Wat kon ik beter wensen
dan dicht bij Hem te zijn,
die mij met troost omringde
en kende al mijn pijn.

Hij sprak: "Laat je maar leiden,
werp je bekommernis
op Mij en zoveel lichter
 de last te tillen is.
Ik vul jouw lege handen
met lust en levensmoed
en geef je kracht tot dragen.
Mijn kind, het komt wel goed!

            (Frits Deubel)

Psalm 42: 2,3a

Zoals een hinde smacht naar stromend water, zo smacht mijn ziel naar u, o God.

Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God,

Psalm 63: 2

God, u bent mijn God, u zoek ik, naar u smacht mijn ziel,

naar u hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.

Matteüs 5: 6

Gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid,

want zij zullen verzadigd worden

Johannes 4:13,14

Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen,’ zei Jezus,  ‘maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft. ’

Johannes 6:35

Ik ben het brood dat leven geeft,’ zei Jezus. ‘Wie bij mij komt zal geen honger meer hebben, en wie in mij gelooft zal nooit meer dorst hebben.

Johannes 7: 37-38

Op de laatste dag, het hoogtepunt van het feest, stond Jezus in de tempel, en hij riep: ‘Laat wie dorst heeft bij mij komen en drinken! “Rivieren van levend water zullen stromen uit het hart van wie in mij gelooft,” zo zegt de Schrift.”

Openbaring 22: 17

De Geest en de bruid zeggen: ‘Kom!’ Laat wie luistert zeggen: ‘Kom!’ Laat wie dorst heeft komen; laat wie dat wil vrij drinken van het water dat leven geeft. 

Beseffen dat we dorst hebben

De meeste mensen doen hun leven lang alsof. Ze doen alsof ze tevreden zijn met wat ze hebben, terwijl het tegendeel het geval is. En wanneer ze gekwetst worden, doen ze alsof het allemaal niet zo erg is.

De bijbelse vermaning om niet te klagen is gemakkelijker te gehoorzamen als we onze ogen sluiten voor teleurstelling en pijn.

Met ongekende hevigheid verzet men zich tegen het erkennen van innerlijke pijn. Alles wat maar enigszins naar ontmoediging en angst zweemt, verstoort onze visie van het leven van een christen.

Het komt maar zelden voor dat iemand met werkelijke interesse naar ons vraagt hoe het met ons gaat. Meer dan het verplichte antwoord: “Goed hoor”is eigenlijk niet gepast.

We zijn allemaal geneigd om elkaar gevoelsmatig op een afstand te houden. Het onder ogen zien wat er werkelijk in ons binnenste afspeelt is te verontrustend, te onaangenaam; daarom verbergen we de innerlijke waarheid voor anderen en voor onszelf. Dat leeft wat makkelijker.

Door het doorzoeken en doorleven van onze diepste verdriet behoren we tot het groepje dorstigen, dat weet wat het betekent om ten volle op Christus te vertrouwen.

Het is belangrijk dat we beseffen dat de onvervulde verlangens niet verdwijnen, ook al onderdrukken we de pijn erover. De mensen die erin slagen hun pijn achter een façade te verbergen, staan gevaarlijk open voor het aankweken van gewoontezonden. De niet herkende pijn schreeuwt nog steeds om verlichting en dus laten ze zich strikken door alles wat het ogenblikkelijke afleiding of bevrediging kan bezorgen. Zondige gewoonten krijgen een onweerstaanbare aantrekkingskracht als het genot dat ze bieden ons beter over onze diepe teleurstellingen heen helpt – lichamelijke en geestelijke genot, onze verlangens worden onze god.

Filippenzen 3:19

en gaan hun ondergang tegemoet. Hun god is hun buik, hun eer is schaamteloosheid en hun aandacht is alleen gericht op aardse zaken.

Wanneer we niet erkennen en aanvaarden waarnaar we verlangen, blijft ons vermogen om lief te hebben beperkt, omdat we niet inzien dat het ons er alleen om te doen is om onszelf tegen pijn te beschermen. Ware liefde, kan alleen uit het diepst van ons hart voorkomen. Wanneer we diepe teleurstellingen negeren en ontkennen verliezen we het contact met het meest levende deel van ons ik.

Bescherming tegen pijn beperkt ons vermogen om lief te hebben. Men vind ons misschien wel betrouwbaar, maar niet werkelijk betrokken.

Onze diepste verlangens, verlangens die vervuld moeten worden wil ons leven zin hebben,  die worden pas in de hemel bevredigd.

Tot het leven in een gevallen wereld behoort de ongestilde pijn in onze ziel, een pijn die ondraaglijk wordt wanneer anderen daaraan nog een steentje bijdragen. Bijv. een onaardige opmerking of een snauw, ontketenen soms een reactie die naar verhouding te fel is.

Omdat de chronische pijn diep binnen in ons werd geraakt, de intense teleurstelling die we zo wanhopig verdringen. We hebben de keuze de pijn te ontlopen en een muur van zelfbescherming om ons heen te bouwen, óf de pijn te aanvaarden en te vertrouwen op de belofte;

Johannes 14:1,3

Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op mij, Wanneer ik een plaats voor jullie gereedgemaakt heb, kom ik terug. Dan zal ik jullie met me meenemen, en dan zullen jullie zijn waar ik ben. 

Zelfbescherming of vertrouwen: daardoor wordt ons gedrag uiteindelijk bepaald

Of we accepteren onze hunkering als iets dat bij het leven hoort en zien met verlangen uit naar de terugkomst van de Heer, óf we proberen ons verlangen te ontvluchten en bannen alles uit ons bewustzijn wat ons eraan herinnert dat het leven niet zo is als wij graag zouden willen.

Dat is de zonde van zelfbescherming. Een groot gedeelte van onze beleefde gesprekken en plezierige omgang met anderen stelt nauwelijks meer voor dan een het samenspel van twee beschermingsmechanismen.

We zijn allemaal wel eens in de steek gelaten en dat deed pijn. Daarom hebben we ons voorgenomen dat niet nog eens mee te maken. Nu proberen we op afstand lief te hebben. Maar dat kan niet. Er is ons meer aangelegen om de pijn te vermijden dan een werkelijke diepe band met God te hebben en onze medemens tot stand te brengen. 

Zelfbescherming is vaak nauwelijks merkbaar, maar niettemin een ernstig probleem, omdat zij een beslissende invloed heeft op onze omgang met anderen.

Vriendelijkheid kan ons beschermen tegen afwijzing.

Humor kan ons behoeden voor eenzaamheid.

Een zakelijke houding belet anderen onze gevoelige kanten te ontdekken,waarvan ze misbruik kunnen maken.

Door ons bescheiden op te stellen, voorkomen we dat we een gek figuur slaan. 

Hoe velen zien zich als mensen die omkomen van de dorst

Als ik geen dorst heb, doet een glas water mij niets. Als ik in mijn hart geen verlangen bespeur, dan verwacht ik van Christus niet meer dan dat Hij mijn lichamelijk welzijn en bevredigende relaties zorgt. Met deze instelling kan er geen vurig verlangen naar een band tussen Hem en mij ontstaan. God is een persoonlijke God. Hij verlangt ernaar dat we Hem ons hart geven. Hij houdt van ons. En naarmate we ons meer van onze dorst bewust worden. 

Er zijn vele eenzame mensen. Ze voelen zich vaak redelijk gelukkig en genieten van alles wat aangenaam is. Maar dan zijn er plotseling van die momenten dat een gevoel van leegte hen als een zwaard doorboort. Dan huilen ze, krabbelen weer overeind en gaan verder. Wanneer ze met christenen spreken die branden van liefde en met geestdrift, voelen ze zich merkwaardig aangedaan. Er wordt een kant van hun ziel beroerd die vaak jarenlang heeft gesluimerd. Er druppelt koel water door hun keel, en plotseling beseffen ze hoe dorstig en uitgedroogd ze zijn.

       Als het leven zinloos lijkt kunnen we:

• Ons geloof aan de wilgen hangen en ergens anders onmiddellijk hulp en geluk zoeken.
• We kunnen vluchten voor de problemen, door bijv. wetmatig christendom
• We kunnen ons vastberaden aan Christus vastklampen

Een standvastig geloof ontstaan nooit in een situatie van gemoedsrust. Maar het kan groeien wanneer we zelf geen raad meer weten, en ons alleen nog de keus blijft om op God te vertrouwen.

Kwellende, vertwijfelde vragen wekken een dorst in ons op, die alleen het geloof kan lessen.

We hebben zo vaak onze teleurstellingen in anderen. Teleurstelling raakt een deel van ons wezen dat naar veel meer verlangt dan wie dan ook ons in dit leven ooit kan geven.

Zo kunnen we begrijpen waarom Paulus zo naar de terugkeer van de Heer verlangde.

Teleurstellingen in het heden laten ons nog hartstochtelijker op de toekomst hopen.

Hoop is het tegengif voor teleurstelling en de veeleisendheid die daaruit ontstaat.

Twijfel?                                  geloof is het antwoord

Teleurgesteld?                        dan helpt hoop

Overtuigd van de zonden?      dan moeten we leren lief te hebben

1Kor 13:13

Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.

Geef toe dat er veel is wat je niet begrijpt

Erken je teleurstelling

Laat je overtuigen.: laat de overtuiging van je eigen falen een doorbraak in de liefde zijn.

(Boek: Van binnenuit. Werkelijke verandering is mogelijk. Larry Crabb)